Jedno od najstarijih, najvećih i najpoznatijih stabala u Evropi, čuveni Major Ouk (Major Oak), ove godine nije razvilo nijedan list i smatra se da je odumrlo.
Impozantni hrast ponosno stoji u Šervudskoj šumi, u engleskoj grofoviji Notingemšir, već najmanje hiljadu godina. Međutim, posljednjih decenija bio je izložen sve težim uslovima, poput dugotrajnih suša i izuzetno toplih ljeta, što je dovelo do njegovog postepenog propadanja.
Žrtva klimatskih promjena
Pošto Major Ouk ove godine nije pokazao nikakve znakove vegetacije, stručnjaci smatraju da je to konačan pokazatelj njegovog odumiranja.
Svake godine hiljade posjetilaca dolazile su da vide ovaj hrast, čiji su impresivan obim od 11 metara i krošnja široka 28 metara inspirisali brojne legende i predanja.
Drvo je posebno poznato po legendi o Robinu Hudu, prema kojoj mu je služilo kao skrovište od šerifa iz Notingema.
Stručnjaci ističu da su klimatske promjene, posebno toplotni talasi i suše, godinama ozbiljno narušavali zdravlje stabla. Posebno se izdvaja 2022. godina, kada su temperature u Velikoj Britaniji dostigle rekordnih 40 stepeni Celzijusovih.
„Dio istorije koji nestaje“
Posjetioci iz cijelog svijeta – od Španije do SAD, Južne Koreje i Australije – došli su da se oproste od čuvenog drveta.
– Ogromno je! Zaista je prelijepo drvo i tužno je što je odumrlo – rekao je osmogodišnji Karter Džekson iz Šefilda.
Njegov otac Rajan dodaje:
– To je dio istorije koji nestaje. Hrast je star hiljadu godina, ali ništa ne traje vječno, prenosi Telegraf rs.
Kirsti Čempion iz australijskog Adelejda kaže da je odmalena gledala filmove i čitala knjige o Robinu Hudu.
– Jadno drvo! Tužno je što smo pokušavali da mu pomognemo, ali možda smo time čak i pogoršali situaciju – rekla je ona.
Pokušaji spasavanja
Engleska posjeduje jedinstveno bogatstvo starih i velikih hrastova. Čak 114 stabala ima obim veći od devet metara, dok je u ostatku Evrope takvih primjeraka znatno manje.
Hrast iz Šervudske šume dobio je ime po majoru Hejmanu Ruku, lokalnom istoričaru koji ga je opisao još 1790. godine. Od tada je postao jedna od najpoznatijih turističkih atrakcija u ovom dijelu Engleske.
Iako je zaštitna ograda postavljena još sedamdesetih godina prošlog vijeka, zemljište oko stabla vremenom je sabijeno zbog velikog broja posjetilaca. Dodatni pritisak predstavljala je i činjenica da je Šervudska šuma tokom Drugog svjetskog rata korišćena kao vojni kamp.
Tokom 20. vijeka preduzimane su brojne mjere kako bi se drvo sačuvalo. Već 1904. godine postavljeni su metalni oslonci i lanci za grane. Šezdesetih godina šupljine su ispunjavane betonom, a dijelovi stabla oblagani olovom i vatrootpornim premazima.
Međutim, stručnjaci danas smatraju da su upravo neki od tih zahvata, iako izvedeni u dobroj namjeri, narušili prirodnu ravnotežu drveta.
Iako je hrast praktično mrtav, ostaće na svom mjestu jer predstavlja važan dio lokalnog ekosistema i dom brojnim vrstama insekata, gljivica i drugih organizama.
Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.
