Naučnici Isa Schön i Koen Martens, čiji rad prenosi IFLScience, navode da su jezera "same sebi suđena", jer im sediment koji rijeke donose postepeno zatrpava korito.
Zato je većina od nekoliko stotina hiljada kopnenih vodenih površina na planeti mlađa od 18.000 godina. Čak su i Velika jezera u Sjevernoj Americi, nastala nakon povlačenja glečera, stara tek oko 14.000 godina.
Izuzetak je oko 20 jezera koja se ubrajaju u drevna, odnosno ona koja postoje milion godina i duže.
Pomaže im tektonika
Većina drevnih jezera, poput Tanganjike i Bajkala, nalazi se u tektonski aktivnim rovovima. Prema Schön i Martensu, ti rovovi se vremenom šire i produbljuju, pa dubina jezera raste brže nego što ga sediment zatrpava. Sediment ipak stalno pritiče: u Tanganjiki, dubokoj oko 1,4 kilometra, i Bajkalu, dubokom oko 1,7 kilometara, nakupilo se 5 do 7 kilometara naslaga. Kada bi tektonska aktivnost prestala, i ta bi jezera s vremenom nestala.
Jedina dva drevna jezera u SAD-u su Tahoe i Tule, oba u tektonski aktivnom području na zapadu zemlje, u Kaliforniji ili uz njenu granicu. Tektonika ipak nije jedini put do dugog života. Krater Pingualuit u kanadskom Quebecu nastao je udarom meteorita, a kako nema dotoka ni otoka osim kiše i isparavanja, mulj se u njemu taloži mnogo sporije nego u običnim jezerima.
Biolozi su posebno zainteresovani za drevna jezera jer u njima živi jedinstven biljni i životinjski svijet, a služe i kao prirodne laboratorije evolucije koje rade milion godina i duže.
Bajkal je najstariji
Bajkalsko jezero u južnom Sibiru smatra se najstarijim na Zemlji, starim oko 25 miliona godina. Ujedno je najdublje jezero na svijetu, s oko 1.700 metara, i sadrži oko 20 posto svjetske nezaleđene slatke vode. Naučnici procjenjuju da oko 80 posto biljaka i životinja u Bajkalu ne živi nigdje drugo, uključujući bajkalsku nerpu, jedinu poznatu foku koja živi isključivo u slatkoj vodi.
Najveće jezero po površini i zapremini ipak je Kaspijsko more, također drevno jezero. Voda mu je slana, ali manje od morske, pa i danas traje rasprava je li riječ o moru, jezeru ili ni jednom ni drugom.
Od četvrtog najvećeg jezera do pustinje
Kaspijsko more lakše drži prvo mjesto otkad je nestala konkurencija. Aralsko jezero, drevno jezero između Kazahstana i Uzbekistana, nekad je bilo četvrto najveće na svijetu, s površinom od oko 68.000 kvadratnih kilometara.
Od 1960-ih sovjetski projekti navodnjavanja smanjuju dotok vode u jezero. Do 1980-ih ono se podijelilo na Veliko i Malo Aralsko jezero. Nekoliko decenija kasnije Veliko se ponovo podijelilo, a njegov istočni dio je presušio. Na tom mjestu danas je Aralkum, najmlađa pustinja na svijetu.
