Naprotiv, spora rotacija planete i specifična gravitaciona interakcija mogle su prirodnim putem da privuku hipotetički mjesec ka njenoj površini.
Decenijama su se naučnici pitali zašto Venera, uprkos tome što ima sličnu veličinu, masu i unutrašnju strukturu kao Zemlja, nema prirodni satelit. Prethodne teorije sugerisale su da je Venera možda formirala mjesec nakon masivnog sudara, a zatim ga izgubila u još jednom nasilnom događaju. Druge teorije su pak tvrdile da ova planeta nikada nije ni doživjela sudar neophodan za formiranje mjeseca.
Nove kompjuterske simulacije, koje je predvodio astrofizičar Stiven Kejn, ukazuju na drugačiju mogućnost.
Modeli pokazuju da bi mjesec u orbiti oko Venere vjerovatno imao nestabilnu budućnost zbog neobične rotacije ove planete.
Za razliku od Zemlje, koja završi jednu rotaciju svaka 24 sata, Venera se okreće izuzetno sporo - potrebna su joj oko 243 zemaljska dana da napravi jedan pun krug. Istovremeno, ona se okreće u suprotnom smjeru u odnosu na većinu planeta Sunčevog sistema. Ovaj spoj stvara gravitacione uslove koji bi gurali mjesec prema unutra, umjesto da ga udaljavaju.
"Moja studija pokazuje da Veneri nije bila potrebna katastrofa da bi stigla do današnjeg stanja", izjavio je Kejn i dodao:
"Na kraju, gravitacija same planete, u kombinaciji sa brzinom njene rotacije, prirodno je izazvala pad mjeseca na nju."
Razlika između Zemljinog i hipotetičkog Venerinog mjeseca leži u prenosu energije između planete i njenog satelita. Na Zemlji, plimske interakcije postepeno udaljavaju Mjesec, jer se naša planeta okreće brže nego što Mjesec kruži oko nje, prenosi Euronews.
Naučnici mogu izuzetno precizno da prate ovo kretanje zahvaljujući instrumentima koje je postavila misija Apolo 11. Znamo da se Mjesec polako udaljava od naše planete, brzinom od oko četiri centimetra godišnje.
Ovo lagano udaljavanje je u oštroj suprotnosti sa onim što bi se desilo u slučaju Venere. Mjesec koji bi kružio oko planete sa tako sporom rotacijom postepeno bi gubio orbitalnu energiju i približavao se površini. Na kraju bi satelit ušao u smrtonosnu spiralnu putanju, prije nego što bi se srušio.
Kejn je ovu hipotezu testirao koristeći kompjuterske modele koji su simulirali gravitacione interakcije. Simulacije su prvo uspješno testirane na poznatom sistemu Zemlja-Mjesec, a zatim su primjenjene na Veneru, uzimajući u obzir hipotetičke mjesece različitih masa (od polovine do deset puta veće od mase našeg Mjeseca).
