U slučaju snažnog zemljotresa u Banjaluci, prve spasilačke ekipe mogle bi biti na terenu za 15 do 30 minuta, uz mogućnost angažovanja između 150 i 200 obučenih profesionalaca i spasilaca. Procjene spremnosti službi, međutim, ukazuju i na izazove koji bi mogli otežati reagovanje, od mogućeg prekida komunikacija do manjka specijalizovanog kadra i složenih procedura.
O kapacitetima grada za odgovor na takav scenario za BL portal govori Goran Arambašić, koordinator za sprovođenje mjera i zadataka civilne zaštite, povodom godišnjice razornog zemljotresa iz 1969. godine, koju je Banjaluka obilježila juče.
Njegove procjene obuhvataju raspoložive snage i opremu, ali i oblasti u kojima bi sistem zaštite i spasavanja trebalo dodatno unaprijediti.
Prve ekipe za 15 do 30 minuta
U slučaju snažnog potresa, prvi odgovor dale bi Profesionalna teritorijalno vatrogasno-spasilačka jedinica Grada Banja Luka, Hitna pomoć i policija. Istovremeno bi se aktivirao Gradski štab za vanredne situacije, koji bi preuzeo koordinaciju, uspostavljanje veza i prikupljanje zvaničnih izvještaja sa terena.
Prema Arambašićevim riječima, neposredno nakon eventualnog udara moglo bi biti angažovano između 15 i 20 profesionalnih i specijalizovanih ekipa.
Uz vatrogasce, medicinske ekipe i policiju, među njima su Gorska služba spasavanja, speleološko društvo „Ponir“, Crveni krst, te dežurne ekipe „Elektrokrajine“ i „Vodovoda“. Po potrebi bi bio angažovan i tim Republičke uprave civilne zaštite za urbano traganje i spasavanje, odnosno USAR tim.
U zavisnosti od posljedica zemljotresa, njihove zadatke činili bi spasavanje iz ruševina, gašenje požara, pružanje prve pomoći, zbrinjavanje povrijeđenih i podizanje šatorskih naselja. Ekipe nadležnih preduzeća bile bi zadužene za intervencije poput isključivanja ugroženih trafostanica i saniranja oštećenja glavnih vodovodnih cijevi.
Mogući prekidi veza kao izazov za koordinaciju
Jedna od najvećih poteškoća u slučaju razornog zemljotresa mogla bi biti otežana komunikacija između službi, posebno ukoliko bi došlo do ozbiljnijih oštećenja infrastrukture.
„Najveći izazov u prvih nekoliko sati nakon snažnog zemljotresa bio bi potpuni kolaps komunikacijskih kanala i kritične infrastrukture”, objašnjava Arambašić.
U takvom scenariju, nedostatak pouzdanih informacija sa terena otežao bi koordinaciju spasavanja, a službe bi morale preći na autonomni radio-sistem veza, odnosno UKV kanale.
