Poređenje s drugima, ali i radoznalost, navode nas na razmišljanje, ali učestalost odnosa zavisi prije svega od partnera i njihovog međusobnog zadovoljstva.
Ako pogledamo statistiku, vidjećemo da učestalost seksualnih odnosa značajno varira u zavisnosti od starosti.
Prema podacima Kinsijevog instituta, ljudi od 18 do 29 godina imaju seks u prosjeku 112 puta godišnje, što je oko dva puta sedmično.
U narednoj deceniji, od 30. do 39. godine, ta brojka pada na 86 puta godišnje, odnosno oko 1,6 puta sedmično, dok parovi u četrdesetim godinama imaju intimne odnose u prosjeku 69 puta godišnje.
Zanimljivo istraživanje objavljeno u časopisu Social Psychological and Personality Science otkrilo je da su parovi koji imaju seks otprilike jednom sedmično najsrećniji.
Njihovo zadovoljstvo vezom nije se povećavalo ako su češće vodili ljubav, ali se smanjivalo ako su to činili rjeđe.
Međutim, stručnjaci upozoravaju da se ne treba slijepo držati brojki. Veća učestalost ne znači nužno i srećniju vezu, što je potvrđeno i istraživanjem Univerziteta Karnegi Melon, u kojem se zadovoljstvo parova kojima je rečeno da povećaju učestalost seksa zapravo smanjilo.
Seksualni terapeuti i savjetnici za veze naglašavaju da je kvalitet važniji od kvantiteta. Par koji ima ispunjavajuću vezu jednom sedmično, punu emocionalne i fizičke povezanosti, vjerovatno će biti srećniji od para koji svakodnevno ima rutinski seks bez prave intimnosti.
Umjesto da se pitate koliko često treba da imate seks, pravo pitanje je: „Da li smo oboje zadovoljni svojim seksualnim životom?“
Učestalost seksualnih odnosa nije statična. Ona se mijenja tokom veze i života, a na nju utiču brojni faktori.
S godinama i dužinom veze libido može prirodno da opadne. Početna strast i zaljubljenost vremenom se razvijaju u dublju, ali mirniju vezu, što se odražava i na dinamiku u spavaćoj sobi.
Stres je jedan od najvećih neprijatelja libida. Poslovne obaveze, finansijski pritisci i briga o porodici mogu iscrpiti energiju i ostaviti malo prostora za intimnost. Dolazak djece takođe drastično mijenja život para, a neprospavane noći i stalna briga često potiskuju seksualnu želju u drugi plan.
Uz to, različita zdravstvena stanja, hormonalne promjene ili uzimanje određenih lijekova mogu značajno uticati na seksualni nagon kod oba pola.
Problem nije u tome što par ima seks rjeđe od statističkog prosjeka, već kada jedan ili oba partnera postanu nezadovoljni.
Razlika u seksualnoj želji, poznata kao neusklađenost libida, uobičajena je u dugoročnim vezama. Ključ rješenja nije prisila, već komunikacija i kompromis. Prvi korak je uvijek otvoren i iskren razgovor. Važno je izraziti svoja osjećanja i potrebe bez traženja krivca.
Stručnjaci savjetuju parovima da prošire svoju definiciju intimnosti. To ne uključuje samo penetrativni seks, već i maženje, ljubljenje, masažu i druge oblike fizičke bliskosti koji jačaju vezu, prneosi B92.
Zakazivanje seksa takođe može pomoći nekim parovima. Iako može zvučati neromantično, planiranje intimnih trenutaka može pomoći da seks postane prioritet u užurbanom rasporedu. To stvara iščekivanje i pokazuje da se oba partnera trude da održe bliskost i strast.
Ako problemi potraju i postanu izvor stalnih sukoba, pomoć bračnog ili seksualnog terapeuta može biti izuzetno korisna. Stručnjak može pomoći paru da prepozna uzrok problema i pronađe način za ponovno povezivanje.
