KINEZI NAPRAVILI VODENU BATERIJU KOJA BI MOGLA DA TRAJE VIŠE OD 300 GODINA: Izdržala je čak 120.000 ciklusa

Tim istraživača razvio je bateriju s vodenim elektrolitom neutralnog pH, koja je u laboratorijskom testu dostigla 120.000 ciklusa punjenja i pražnjenja. Broj je impresivan, ali ne znači da je baterija ispitana tokom nekoliko stoljeća: rezultat je dobijen u kontrolisanim uslovima, a kapacitet je nakon testiranja pao na oko 72,67 posto početnog. 

Šta je pokazao laboratorijski test

Istraživači su koristili poseban kovalentni organski polimer za negativnu elektrodu i vodeni elektrolit s magnezijevim ili kalcijevim solima, približno neutralnog pH. Prema radu objavljenom u Nature Communications, negativna elektroda dostigla je specifični kapacitet do 112,8 mAh po gramu. Autori navode i da se takvi rastvori mogu koristiti kao salamura pri proizvodnji tofua. 

U testiranoj punoj ćeliji izmjeren je napon do 2,2 volta i specifična energija do 48,3 Wh/kg. Taj izračun obuhvata ukupnu masu elektroda i elektrolita, a ne kompletne baterijske module ili sistem za skladištenje energije. 

Računica o 329 godina nije predviđanje

Podjela 120.000 ciklusa s jednim ciklusom dnevno daje približno 329 godina. To je aritmetička ilustracija, a ne procjena potvrđenog vijeka baterije: ciklusi su testirani u laboratorijskim uslovima, a ćelija je tokom ispitivanja izgubila dio kapaciteta. Ne može se zaključiti da bi baterija u stvarnom uređaju ili velikom skladišnom sistemu radila toliko dugo.

Vodeni elektroliti ne gore kao organski rastvarači koji se koriste u mnogim litij-ionskim baterijama, što može smanjiti rizik od požara povezanog sa zapaljivim elektrolitom. Ipak, rezultat jednog laboratorijskog istraživanja sam po sebi ne dokazuje ukupnu sigurnost, trajnost ni ekonomičnost komercijalnog proizvoda.

Autori vide moguću primjenu u skladištenju energije, ali prije toga tehnologiju treba ispitati u većim ćelijama i sistemima, te procijeniti njenu cijenu, energetske performanse i ponašanje tokom dugotrajnog rada izvan laboratorije. Rad je objavljen u časopisu Nature Communications.