Kao i ostatak svijeta, i najmanju ostrvsku državu na planeti tokom proteklih šest sedmica zahvatila je fudbalska groznica. Međutim, kada je Španija u nedjelju podigla trofej svjetskog prvaka, gotovo svaki trag fudbala na Nauruu ponovo je nestao.
Iako vlada veliko interesovanje za utakmice engleske Premijer lige, a djeca nose dresove Lionela Messija i Cristiana Ronalda, pokušaji da se fudbal zaista zaigra uglavnom nailaze na podsmijeh. Izuzetak je australski fudbal, koji je daleko najpopularniji sport na ostrvu.
Zemlja koja želi promijeniti svoju priču
Situacija bi se ipak mogla promijeniti zahvaljujući grupi volontera koju predvodi Charlie Pomeroy, nekadašnji igrač britanske fudbalske akademije. Njihov cilj je da razviju fudbal u zemlji koja je nekada bila najbogatija na svijetu po glavi stanovnika, a danas u velikoj mjeri zavisi od strane pomoći i ima jednu od najvećih stopa gojaznosti u svijetu.
Fudbalski savez Naurua na društvenim mrežama čestitao je novim svjetskim prvacima i poručio da se nada kako će . Iako taj san djeluje daleko, na ostrvu se postavljaju prvi temelji za razvoj sporta u državi koja za sebe tvrdi da je posljednja na svijetu bez seniorske fudbalske reprezentacije.
Komplikovana prošlost
Nauru je i ranije pokušavao razviti fudbal, ali ovaj sport nikada nije zaživio. Najbliže međunarodnom nastupu bio je 1994. godine, kada je igrao protiv ekipe doseljenika sa Solomonskih Ostrva, te 2014. godine protiv tima izbjeglica.
Historija ove države dijelom objašnjava zašto najpopularniji sport na svijetu nije uspio privući veći broj igrača.
Nauru se nalazi u Tihom okeanu, oko 4.000 kilometara sjeveroistočno od Australije. Nekadašnje bogatstvo stekao je zahvaljujući velikim nalazištima fosfata nastalim od fosilizovanog ptičijeg izmeta.
Nakon sticanja nezavisnosti 1968. godine i iscrpljivanja rudnih bogatstava, zemlja je ostala opustošena. Veliki dijelovi unutrašnjosti postali su nenastanjivi i gotovo neupotrebljivi za poljoprivredu.
Danas većina od oko 12.000 stanovnika živi uz obalu, dok klimatske promjene i rast nivoa mora dodatno ugrožavaju opstanak ove države.
Zbog neplodnog zemljišta Nauru uvozi više od 90 posto hrane, uglavnom industrijski prerađene, zbog čega je oko 69 posto stanovništva gojazno, a približno 40 posto boluje od dijabetesa tipa 2.
San o prvoj reprezentaciji
Nauru će 2028. godine biti domaćin Mikronezijskih igara, multisportskog takmičenja koje uključuje i fudbal, što predstavlja priliku da se zemlja kroz sport predstavi svijetu u drugačijem svjetlu.
kaže Charlie Pomeroy, tehnički direktor Fudbalskog saveza Naurua i jedan od osam volontera koji rade na razvoju fudbala.
Plan za razvoj fudbala
Pomeroy iza sebe već ima iskustvo razvoja fudbala u Kambodži i Indiji, a sada želi isto postići i na Nauruu.
Volonteri su pokrenuli kampanju kojom žele osigurati da svako dijete uzrasta od četiri do 14 godina dobije fudbalsku loptu. Riječ je o oko 2.000 djece, a u distribuciji će učestvovati crkve i svih 11 škola na ostrvu.
Za razliku od ranijih pokušaja organizovanja pojedinačnih utakmica, novi projekat fokusiran je na dugoročni razvoj.
Samo jedan teren
Jedan od najvećih problema predstavlja nedostatak prostora za igranje.
Na ostrvu trenutno postoji samo jedan prašnjavi teren napravljen od fosfata i usitnjene zemlje, dok se razmatra mogućnost izgradnje novih ili korištenja zatvorenih terena.
Pomeroy ističe da cilj nije nametnuti fudbal, već kroz sport pomoći zajednici.
Stanovnici se još uvijek smiju fudbalu
Volonter Tyrone Daye kaže da stanovnici Naurua i danas s podsmijehom gledaju na fudbal.
Dodaje da želi da fudbal jednog dana bude jednako popularan na Nauruu kao i u drugim pacifičkim državama.
Danas Fudbalski savez Naurua ima zvaničnu internetsku stranicu na kojoj predstavlja svoje planove i prodaje dresove reprezentacije kako bi prikupio sredstva za razvoj fudbala.
Iako se projekat suočava s brojnim izazovima, njegovi pokretači vjeruju da bi upravo na ovom malom ostrvu jednog dana mogla zaigrati prva zvanična reprezentacija.
