Naučnici koji su je nedavno ponovo ispitali modernim tehnikama snimanja vjeruju da odgovor ne leži u grešci tokom mumifikacije, već u rijetkoj i slabo shvaćenoj mišićnoj reakciji koja se može desiti tačno u trenutku smrti.
Mumija, poznata pod nadimkom "Žena koja vrišti", otkrivena je 1935. godine u Tebi i bila je sahranjena u blizini grobnice Senmuta, kraljevskog arhitekte koji je služio kraljici Hatšepsut tokom 18. egipatske dinastije.
Decenijama se njen izobličen izraz lica pripisivao traljavom ili lošem balzamovanju. Međutim, kada su istraživači detaljnije ispitali kvalitet njene sahrane, ova teorija je počela da pada u vodu.
Dokazi ne podržavaju teoriju da je mumifikacija obavljena na brzinu ili nepažljivo.
Prema pisanju magazina "Popular Mechanics", tijelo žene, laneni zavoji i njena raskošna perika bili su prekriveni uvoznim tamjanom i smolom kleke, izuzetno skupim materijalima rezervisanim isključivo za sahrane osoba visokog društvenog statusa.
Tamjan je, prema istorijskim izvještajima, dopremljen iz kraljevstva Punt, regije poznate po izvozu zlata i aromatičnih smola, a u Egipat je stigao preko ljudi koji su radili za kraljicu Hatšepsut.
Pored smola, njena perika takođe ukazuje na visoke troškove i vrhunsku tehničku veštinu.
Nije bila napravljena od ljudske kose, već od vlakana palme urme, ofarbana rijetkom crvenkastom kanom i posuta finom mješavinom kvarca, magnetita i albita.
Sve ovo jasno ukazuje na to da nije riječ o sahrani koja je obavljena traljavo ili nezainteresovano.
Ostala je samo jedna misterija u vezi sa procesom balzamovanja: unutrašnji organi ove žene nisu bili izvađeni, osušeni i smješteni u kanopske vaze, što je bila uobičajena praksa tog vremena.
Na tijelu nije pronađen nijedan rez koji bi objasnio ovaj neobičan propust.
Godine 2024., radiolog specijalizovan za mumije Sahar Selim sa Univerziteta u Kairu, u saradnji sa Samijom El-Mergani iz egipatskog Ministarstva turizma i antikviteta, ispitala je mumiju koristeći niz neinvazivnih metoda.
