U srpskom narodu ovaj datum zauzima posebno mjesto u srcima, a naročito među ženama koje se uzdaju u milost Majke Božje i traže utehu, zdravlje i najlepši dar - prinovu u domu.
Drevno predanje prenosi da je sama Majka Božija od kamilje dlake isplela ovaj pojas. Tokom njenog zemaljskog života, pa i samog Uspenja, desilo se čudo koje se i danas sa kolena na koleno priča u verujućem narodu. Kada su apostoli tri dana nakon sahrane otvarali grob na molbu apostola Tome, koji je kasnio, unutra tijela više nije bilo. U tom trenutku, Bogorodica se javila apostolu Tomi i sa neba mu spustila svoj pojas kao vječni blagoslov i utehu. Kroz vijekove, ova svetinja je prelažena iz ruke u ruku, čuvana u Jerusalimu, pa prenesena u Carigrad.
U devetom vijeku zabilježeno je čudesno iscjeljenje carice Zoje, supruge cara Lava VI Mudrog. Ona je bolovala od teške bolesti i imala priviđenja, a nakon što je nad njenom glavom razvijen sveti pojas, bolest je u trenutku nestala. Iz velike zahvalnosti, carica je cijeli pojas izvezla zlatnim koncem, dajući mu izgled kakav i danas pamti istorija. Kako je srpski knez svetinju sačuvao i na Svetu Goru pred oltar položio
Priča o pojasu usko je povezana i sa srpskom istorijom i vladarima. Nakon brojnih previranja u Vizantiji i ratnih sukoba, dio svetinje je prema narodnom predanju dospio u ruke srpskog kneza Lazara Hrebeljanovića.
Knez Lazar je ovaj neprocjenjivi dar, zajedno sa komadom Časnog krsta, poklonio manastiru Vatoped na Svetoj Gori.
