INVAZIJA NA ŠPANIJU: Kineski obavještajci vjeruju da Mossad stoji iza migrantske krize u Ceuti

A šta ako je masovni dolazak migranata u Ceutu dio obavještajne operacije koju podstiču Maroko i Izrael kako bi destabilizirali Španiju? Ovo je teorija koja se ovih dana probija u nekim kineskim akademskim i obavještajnim krugovima. Tako bar prenose zvaničnici iz Pekinga u razgovorima o tome kako se u drugoj svjetskoj sili gleda na migrantsku krizu u ovom španskom autonomnom gradu, prenosi Bosna.hr pisanje španskog medija El Mundo.

Ove sedmice, egipatska politologinja Nadia Helmy, specijalistkinja za kinesku politiku i kinesko-izraelske odnose, otvoreno je iznijela tu tezu u članku koji je objavio Modern Diplomacy, međunarodni časopis specijaliziran za geopolitičke analize. Autorica tvrdi da pojedini izvještaji izrađeni u Pekingu tumače događaje u Ceuti kao operaciju hibridnog rata usmjerenu na povećanje pritiska na vladu Pedra Sáncheza. Prema tom tumačenju, u manevar je bio uključen i Mossad, izraelska obavještajna služba, zainteresirana za pokretanje kampanje destabilizacije Španije.

Helmy suprotstavlja to tumačenje izvještavanju vodećih kineskih zvaničnih medija, poput CGTN-a ili Xinhuae, koji su se uglavnom fokusirali na raspoređivanje španske vojske i na posljedice koje ova kriza ima po vanjske granice Evropske unije.

“Kineski obavještajni analitički centri ispitali su eskalaciju diplomatskih i političkih tenzija između Španije i Izraela. Iz te perspektive, pogoršanje bilateralnih odnosa moglo je motivisati Mossad da se uključi u migrantsku krizu između Maroka i Španije, pogoršavajući situaciju i ubacujući agente kako bi podstakli nezadovoljstvo i haos među marokanskim stanovništvom”, navodi Helmy.

U privatnim razgovorima, pojedini diplomati i analitičari bliski političkim krugovima u Pekingu također se pitaju ima li pritisak na Ceutu ikakve veze s postepenim pogoršanjem odnosa između Madrida i Izraela, obilježenim kritikama španske vlade na račun masakra u Gazi i priznavanjem palestinske države.

“Od normalizacije odnosa 2020. godine, Maroko i Izrael postali su saveznici i učvrstili saradnju u oblasti odbrane i obavještajnih službi”, komentira jedan diplomata.

Teorija je odjeknula i izvan Kine. Kolumbijski predsjednik Gustavo Petro direktno je označio izraelskog premijera Benjamina Netanyahua kao glavnog krivca za migrantsku krizu u Ceuti. Tvrdio je da izraelski lider “plaća kako bi siromašni rizikovali svoje živote da stignu do Španije” i da se Maroko “prepustio zamislima odbjeglog genocidalca”, povezujući migrantski val s bliskim odnosima koje održavaju Rabat i Tel Aviv. Petro je također optužio izraelskog premijera za pokretanje kampanja destabilizacije protiv vlada koje preispituju njegovu politiku na Bliskom istoku.

U Kini, zemlji u kojoj granična kontrola predstavlja jedan od stubova nacionalne sigurnosti, snimci hiljada ljudi koji prelaze na špansku teritoriju izazvali su mješavinu čuđenja i nevjerice među brojnim korisnicima tamošnjih društvenih mreža. “Kako je moguće da granicu prelaze s takvom lakoćom?”, bilo je jedno od pitanja koja sa najčešće ponavljala.

Zvanični mediji su u fokus stavili i političke posljedice po Evropu. “Kriza u Ceuti razotkrila je nedostatke reformi upravljanja migracijama u EU nakon 2015. godine i ukazala na poteškoće bloka da izgradi jedinstven odgovor”, izjavio je Cui Hongjian, profesor na Univerzitetu za strane studije u Pekingu, u izjavi za list Global Times, koji je posvetio opsežnu analizu otvorenim tenzijama unutar Evropske unije nakon događaja na španskoj granici.

Osim same migrantske dimenzije, kineski zvaničnici i diplomati objašnjavaju da se u Pekingu na krizu gleda prije svega iz geostrateške perspektive. Ceuta se pojavljuje kao još jedna figura na složenoj šahovskoj tabli zapadnog Mediterana, regiji u kojoj se ukrštaju ključni pomorski putevi, lučka infrastruktura, energetski izvori i sve veća kineska ekonomska prisutnost.

Bliski odnosi između vlada Pedra Sáncheza i Xi Jinpinga potvrđeni su kroz četiri posjete španskog predsjednika Pekingu, što je više od bilo kojeg drugog evropskog lidera, čime je Španija učvršćena kao jedan od najotvorenijih sagovornika za Kinu unutar Evropske unije. Međutim, za komunistički režim, Maroko je postao jedan od partnera s najvećom strateškom projekcijom u Africi.

U svega pet godina, Rabat i Peking značajno su učvrstili ekonomske odnose kroz velike infrastrukturne projekte i trgovačke sporazume koji marokansku kraljevinu stavljaju u poziciju jednih od glavnih ulaznih vrata Kine kako na afričko, tako i na evropsko tržište.

Ovo opredjeljenje posebno je uočljivo u proizvodnom sektoru. Deseci kineskih kompanija najavili su višemilionske investicije za izgradnju fabrika komponenti za električna vozila, baterije i strateške materijale na marokanskoj teritoriji. Izbor odgovara nekoliko faktora: političkoj stabilnosti, sporazumima o slobodnoj trgovini s Evropskom unijom i Sjedinjenim Američkim Državama, bogatim rezervama fosfata,  ključnim za proizvodnju baterija, te privlačnoj lokaciji, na svega 14 kilometara od Evrope.

U Pekingu se smatra da Maroko može odigrati ulogu sličnu onoj koju je Vijetnam preuzeo u Aziji: industrijska platforma s koje se zapadna tržišta mogu snabdijevati zaobilazeći dio sve većih trgovačkih barijera koje pogađaju izvoz koji dolazi direktno iz Kine.

Tome se pridodaje i sve intenzivnija saradnja u oblasti infrastrukture. Kineske državne kompanije učestvuju u željezničkim, energetskim i lučkim projektima, dok se luka Tanger Med, najveća na Mediteranu i jedna od vodećih u svijetu po kontejnerskom saobraćaju, učvrstila kao logistički čvor od ogromne vrijednosti za kineske lanace snabdijevanja. Odatle se roba može brzo distribuirati prema Evropi i zapadnoj Africi, što dodatno jača ulogu Maroka kao logističke platforme kontinentalnog dometa.

Zato, svaki put kada izbije kriza u Ceuti ili na bilo kojoj tački sjevera Maroka, u Pekingu se pažljivo proračunava mogući uticaj na jednog od ekonomskih partnera čija strateška važnost neprestano raste.

IZVOR: Bosna.hr, El Mundo