Evropljani prije 30.000 godina bili povezaniji više nego što se mislilo

Međunarodni tim naučnika koji je predvodio Univerzitet u Beču objavio je studiju u časopisu Science Advances. Istraživači su kombinovali genetske podatke iz rijetkih ljudskih ostataka s ljudskom DNK sačuvanom u sedimentu pećina.

Studija se bavi gravetijenskom kulturom, koja je bila raširena po Evropi prije otprilike 34.000 do 25.000 godina. Arheološki nalazi dugo su upućivali na široke kontakte među ljudima na kontinentu, ali su raniji genetski podaci pokazivali relativno odvojene istočne i zapadne grupe.

Žena iz Isturitza

Ostaci žene koja je u pećini Isturitz živjela prije oko 30.000 godina dali su najstariji dosad poznati skup podataka o cijelom genomu modernog čovjeka s jugozapada Evrope, navodi Univerzitet u Beču. Većina njenog naslijeđa vezana je za zapadnoevropsku lozu, ali je nosila i naslijeđe srodno populacijama iz centralne i istočne Evrope. Genetsko modeliranje to miješanje smješta u period prije oko 32.500 do 31.500 godina.

"Naši rezultati pokazuju da populacije istočne i zapadne Evrope nisu bile genetski izolovane koliko se ranije pretpostavljalo", rekao je prvi autor studije Pere Gelabert s Odsjeka za evolucijsku antropologiju Univerziteta u Beču.

Sličan trag pronađen je i kod ranije proučenog pojedinca iz Ormessona u Francuskoj. Prema autorima, nalazi zajedno s arheološkim dokazima podržavaju pretpostavku da je Isturitz mogao biti mjesto okupljanja različitih grupa.

DNK iz zemlje pećine

Istraživači su istovremeno pronašli dokaze da je zapadnoevropsko naslijeđe na jugozapadu kontinenta opstalo hiljadama godina. To pokazuju genetski podaci iz pećine Chufín na sjeveru Španije.

U pećini El Mirón u Kantabriji naučnici su iz sloja starog 22.000 godina izdvojili dovoljno ljudske DNK da odrede genetsko porijeklo njegovih stanovnika, iako tamo nisu pronađene ni kosti ni zubi.

"Sedimentna DNK omogućava nam da dođemo do genetskih informacija iz perioda u kojima nedostaju ljudski ostaci", rekao je viši autor studije Ron Pinhasi, čiji je tim vodio istraživanje.

DNK iz El Miróna pokazuje da je to naslijeđe preživjelo i posljednji glacijalni maksimum, što ide u prilog tezi da je Iberijsko poluostrvo bilo utočište u ledenom dobu.

Majka i sin iz Italije

Na jugu Italije tim je analizirao ostatke muškog fetusa Ostuni1b, najvjerovatnije sina ranije proučene žene Ostuni1. Otac je vjerovatno poticao iz iste genetske populacije, ali roditelji nisu bili bliski srodnici, što prema autorima upućuje na obrasce partnerstva koji su sprečavali visok stepen srodničkog parenja.

Zaključak studije je da je dugotrajna regionalna stabilnost populacija mogla postojati uporedo s genetskom razmjenom na velikim udaljenostima.