Velika Britanija i Irska trenutno se bore sa jakim vjetrovima koje donose oluje Osten i Bulo. Praksa davanja ljudskih imena nepogodama dokazano podiže svijest javnosti i spašava živote, a sam proces strogog izbora imena krije dugu i zanimljivu istoriju.
Imenovanje oluja predstavlja praksu koja se razvila iz praktičnih razloga, jer ljudi lakše pamte i efikasnije komuniciraju o nepogodama koje imaju lična imena. Vijekovima su razorne oluje nazivane po svecima na čiji su se dan dogodile ili po mjestima koja su pogodile.
Sistematsko imenovanje počelo je 1953. godine, kada je Nacionalna meteorološka služba Sjedinjenih Američkih Država počela da koristi ženska imena, preuzevši taj običaj od pomorskih meteorologa.
Ovaj sistem je detaljno revidiran krajem sedamdesetih godina prošlog vijeka, pa se od tada na listama ravnopravno nalaze i muška i ženska imena. Danas je za imenovanje atlantskih uragana zadužena Svjetska meteorološka organizacija (WMO), dok u Evropi funkcioniše nekoliko regionalnih grupa. Meteorološke službe Velike Britanije, Irske i Holandije zajednički kreiraju liste za zapadnu Evropu, oslanjajući se na prijedloge javnosti još od 2015. godine.
Pored ove grupe, države poput Španije, Portugalije, Francuske, Belgije i Luksemburga dogovaraju imena za jugozapadnu Evropu, dok Norveška, Švedska i Danska pokrivaju sjever kontinenta.
Sezona imenovanja svake godine počinje u septembru i traje do kraja avgusta naredne godine. Za sezonu 2025/2026. pristiglo je oko 50.000 prijedloga građana, a prve tri oluje na toj listi nosiće imena Emi, Bram i Čandra, nakon kojih, ukoliko bude potrebe, slijede Kloi, Dano, Evelin, Fin, Gvendolin i Heder.
Stroga pravila izbora i povučena imena
Oluja dobija ime tek kada postane dovoljno opasna, odnosno kada vjetrovi dostignu brzinu od najmanje 63 kilometra na čas ili kada meteorološke službe izdaju narandžasto ili crveno upozorenje.
