BLAGOJEVIĆ RAZOTKRIVA DODIKOV REŽIM: 'Kancelarija za međunarodnu saradnju je nezakonita, samo pokušavaju zamesti tragove'

Pravnik i profesor dr Milan Blagojević tvrdi da je Vlada Republike Srpske osnivanjem Kancelarije za međunarodnu saradnju prekršila Zakon o republičkoj upravi i Ustav Republike Srpske, ocjenjujući da je riječ o pokušaju režima da se prilagodi trenutnim političkim okolnostima i prikrije ranije poteze svojih kadrova.

Blagojević u autorskom tekstu za BN navodi da Zakon o republičkoj upravi jasno propisuje da poslove državne uprave obavljaju ministarstva, republičke uprave i republičke upravne organizacije, te da se njihove nadležnosti mogu uređivati samo zakonom, a ne uredbom Vlade.

Prema njegovom tumačenju, upravo zbog toga je Zakonom o republičkoj upravi već propisano postojanje Ministarstva za evropske integracije i međunarodnu saradnju Republike Srpske, koje je nadležno i za poslove međunarodne saradnje.

„Zakon je jasan, ali onda vladajući režim u martu ove godine na sjednici Vlade Republike Srpske samovoljno i suprotno tom zakonu, a time i suprotno Ustavu Republike Srpske, donese Uredbu o osnivanju Kancelarije za međunarodnu saradnju Republike Srpske“, navodi Blagojević.

Sporna nadležnost Vlade

On smatra da je posebno sporno pozivanje Vlade na član 21. Zakona o Vladi Republike Srpske, jer ta odredba, kako navodi, omogućava osnivanje službi za stručne i tehničke poslove, ali ne i tijela koje bi se bavilo međunarodnom saradnjom Republike Srpske.

„Poslovi međunarodne saradnje su iznad svega upravni poslovi za koje se zakonom, a ne uredbom, osniva posebno ministarstvo“, tvrdi Blagojević.

Zbog toga zaključuje da su, prema njegovom pravnom tumačenju, i uredba i konstrukcija koju ta uredba naziva Kancelarijom za međunarodnu saradnju nezakonite.

Blagojević podsjeća i na član 108. Ustava Republike Srpske, prema kojem zakoni moraju biti u saglasnosti sa Ustavom, dok svi drugi propisi, uključujući uredbe Vlade, moraju biti u saglasnosti sa zakonom.

Na čelo kancelarije postavljena Ana Trišić Babić

Poseban dio teksta Blagojević posvećuje osobi koja je postavljena na čelo nove kancelarije – Ani Trišić Babić.

On podsjeća da je Trišić Babić od 1997. do 1999. godine radila kao politički savjetnik u Kancelariji visokog predstavnika.

„Ironija je, a i tragedija srpskog naroda, da to budu osobe koje najprije rade protiv njega, a onda se pojavljuju kao njegovi navodni spasioci i zaštitnici njegovih interesa“, navodi Blagojević.

Kao jedan od razloga za kritiku Trišić Babić navodi i njene ranije stavove o evroatlantskim integracijama i NATO-u.

Podsjeća na njen intervju iz 2014. godine, u kojem je govorila o značaju nastavka puta prema NATO-u i EU, te zastupala stav da bez napretka prema NATO-u nema ni nastavka puta prema članstvu u Evropskoj uniji.

„Ne treba zaboraviti ni Čavića i Ivanića“

Blagojević se u tekstu osvrće i na druge političare iz Republike Srpske, navodeći da Trišić Babić i Milorad Dodik nisu jedini koji su, kako tvrdi, učestvovali u procesima prenosa nadležnosti sa Republike Srpske na nivo BiH.

Posebno pominje Dragana Čavića i Mladena Ivanića, podsjećajući na period kada su obavljali najviše političke funkcije u Republici Srpskoj.

„Ne treba zaboraviti ni na ono što je svojevremeno, dok je bio predsjednik Republike Srpske i predsjednik SDS-a, vatreno zagovarao Dragan Čavić, tražeći da se ukine Vojska Republike Srpske i da se svi poslovi odbrane prenesu sa entiteta na BiH“, navodi Blagojević.

Dodaje da je, prema njegovom viđenju, slično učinjeno i u oblasti indirektnih poreza, odnosno na fiskalnom planu.

„Samo jedna mimikrija režima“

Blagojević na kraju zaključuje da slučaj Kancelarije za međunarodnu saradnju predstavlja širu sliku načina funkcionisanja aktuelne vlasti.

„I ona je, osim što je nezakonita, samo jedna mimikrija vladajućeg režima koji se njome želi prilagoditi trenutnoj situaciji i prikriti svoje prave osobine, tj. zamesti tragove iz svoje nedavne prošlosti“, zaključuje Blagojević.

Tekst završava citatom Meše Selimovića o društvu koje, kako navodi, „ne može više nikud, neće da gleda unazad, a nema kud da gleda unaprijed“, povezujući tu misao sa političkom i društvenom situacijom u Republici Srpskoj.