Iako žene češće govore o svojim psihičkim krizama i češće pokušavaju samoubistvo, podaci o broju samoubistava u Bosni i Hercegovini pokazuju da gotovo četiri od pet osoba koje izvrše suicid čine muškarci.
Psihijatarica i psihoanalitička psihoterapeutkinja dr. sc. Aneta Sandić upozorava da je riječ o ozbiljnom javnozdravstvenom problemu te da iza tog nesrazmjera stoje neprepoznata depresija, stigma i izostanak pravovremene pomoći.
Podaci Agencije za statistiku BiH o nasilnim smrtima za period od 2020. do 2024. godine pokazuju da je u Bosni i Hercegovini tokom pet godina evidentirano 1.644 samoubistva.
Od tog broja 1.272 izvršioci su bili muškarci, a 372 žene, što znači da su muškarci činili oko 77 posto svih smrtnih slučajeva uzrokovanih suicidom.
Isti omjer potvrđuju i podaci koje su Feni dostavila entitetska Ministarstva unutrašnjih poslova, kao i Policija Brčko distrikta BiH.
Tokom 2025. godine, na području Federacije BiH evidentirana su 144 samoubistva.
Po polnoj strukturi muškarci su izvršioci u 110 slučajeva, a žene u 34 slučaja.
Posmatrano po dobnoj strukturi, najviše samoubistava je izvršeno u dobi između 50 i 80 godina života.
Na području Republike Srpske u istoj godini evidentirano je 131 samoubistvo, od čega su 101 počinile osobe muškog, a 30 osobe ženskog pola.
Od ukupnog broja evidentiranih samoubistava, 17 su počinile osobe starosti od 40 do 50 godina, 22 osobe starosti od 50 do 60 godina, dok je 70 osoba bilo starije od 60 godina.
Kada je u pitanju Brčko distrikt BiH, ukupan broj evidentiranih samoubistava u istom periodu je sedam, a svih sedam samoubistava počinili su muškarci.
Dr. sc. Aneta Sandić u razgovoru za Fenu upozorava da se iza ove statistike o znatno većem broju samoubistava među muškarcima krije “tiha” muška patnja koja se odvija daleko od očiju javnosti. Kako je pojasnila, stručnjaci ovaj nesrazmjer nazivaju “rodni paradoks suicidalnosti”.
“Žene češće pokušavaju samoubistvo i češće govore o svojim krizama, dok muškarci znatno češće umiru od suicida. Jedan od razloga je to što muškarci češće posežu za smrtonosnijim sredstvima i rjeđe ostavljaju prostor da im neko na vrijeme priskoči u pomoć. Iza toga najčešće stoji patnja koja je dugo bila skrivena i koju niko, pa ni sam muškarac, nije na vrijeme imenovao”, kaže Sandić.
Govoreći o uzrocima takvih tendencija, istakla je da joj je kroz dugogodišnju kliničku praksu i profesionalno iskustvo obrazac potpuno jasan te da muškarci znatno rjeđe i kasnije traže stručnu pomoć nego žene.
“Žene imaju razvijeniju emocionalnu pismenost i lakše riječima izražavaju tugu i tjeskobu, dok je muškarac na ovim prostorima od djetinjstva odgajan uz rigidan narativ da “muškarci ne plaču”, da je pokazivanje slabosti sramota te da se problemi rješavaju “stisnutih zuba”. Zbog tog pritiska i straha od stigme muškarci dolaze psihijatru ili psihoterapeutu tek kada se njihove odbrane potpuno uruše. Tada su već u fazi teške kliničke depresije ili duboke krize. Ne dolaze na prve znakove iscrpljenosti, već tek kada više ne mogu funkcionisati, što liječenje čini kompleksnijim, težim i dužim”, naglasila je.
Psihijatrica upozorava da je jedna od najvećih zabluda okoline očekivanje da depresivna osoba, posebno muškarac, mora izgledati tužno ili često plakati. Depresija kod muškaraca, pojašnjava ona, vrlo često se manifestuje kroz “maskirane” simptome koje porodica ne prepoznaje kao psihički problem, već ih pripisuje “teškom karakteru” ili nervozi.
“To su hronična razdražljivost, cinizam i izlivi bijesa zbog sitnica, bijeg u posao kojim se pokušava utišati unutrašnji glas, pojačano konzumiranje alkohola, kockanje ili uzimanje sedativa na svoju ruku. Time oni pokušavaju otupiti unutrašnji očaj. Tu su i različiti oblici rizičnog ponašanja poput brze vožnje, sklonosti sukobima i nemara prema vlastitom zdravlju”, istakla je Sandić.
